 |
Al-Yauma Akmaltu Lakum Diinakum Wa atmamtu ‘Alaikum Ni’matii wa Rodiitu Lakumul Islaama Diinaa..” (Poe ieu geus Kami sampurnakeun pikeun anjeun (Muhammad) agama anjeun, jeung deui Kami geus nyampurnakeun kanikmatan pikeun anjeun, jeung kami geus ngaridhoan yen Islam the agama anjeun).
Rosululloh S.A.W. nu harita yuswana lebet kana 63 warsih. Saba’da nampi eta wahyu, rada lami Rosulullah S.A.W. ngahuleng ngaragameneng, menekung ka Nu Maha Agung, neuleuman kana eusi eta ayat nu minangka wahyu panungtung. Gebeg anjeunna teh katingali ngagebeg ras emut kana cariosan Malaikat Jibril A.S. saba’da ngadugikeun Wahyu panungtung:
“Heh Muhammad, ti mimiti detik ieu, menit ieu, jam ieu, poe ieu geus sampurna perkara agama anjeun, rengse sagala parentah reujeung larangan Pangeran Anjeun Alloh, oge ti mimiti poe ieu, kami moal turun-turun deui pikeun nepungan anjeun, prak kumpulkeun para shohabat-shohabat anjeun !, jeung geura prak tepikeun beja ieu ka maranehna ! “
Lajeng Rosulullah S.A.W. mulang ka nagri Madinah, sanaos katingalina abot kangge ngadugikeun ieu warta, tapi dalah dikumaha da tos sakedahna didugikeun, komo ieu kalebetna amanat nu bentukna wahyu nu memang wajib didugikeun teukenging disumput-sumput. Sadugina ka Madinah, lajeng Rosulullah S.A.W. ngempelkeun para Shohabat ANshar sareng Shohabat Muhajirin, saparantosna sadaya shohabat kempel, lejeng Rosulullah S.A.W. naek ka Mimbar, lajeng ngadugikeun wahyu panungtung nu dicandak ku Malaikat jibril A.S. oge ngadugikeun amanat jibril nu pamungkas. Nguping kana warta eta sadaya Shohabat, surak pinuh ku kagumbiraan, bari nyararios:
"Qod Tammaa dinunaaa, …Qod Tammaa dinunaaa…, Qod Tammaa dinunaa…," (Geus sampurna agama urang,….geus sampurna agama urang,…geus sampurna agama urang).
Ditengah-tengah kagumbiraan para shohabat dina nampi ieu warta, aya hiji shohabat nu katingalina beda jeung shohabat nu sejen, nya anjeunna the Sayyidina Abu Bakar Ash-Shidiq Rodhiyallohu ‘Anhu, nu harita saba’da nampi ieu warta ti kanjeng Nabi teh anjeunna langsung lumpat, lebet ka kamar ngonci maneh, tuluy nyegruk nangis kanyenyerian. Sabagian shohabat aya nu terang kana tingkah sayyidina Abu Bakar sapertos kieu teh, nepi ka ieu the janten geger, nya timbul kapanasaran, nu akhirna sadaya shohabat the nyumpingan ka sayyidina abu bakar bari terus naros:
"Limaa Tabki Ya Abaa Bakrin Fii Maudhi’il Farahi wa surur, Liannalloha Qod Tammaa diinunaa…?" (Ku naon atuh salira teh naha bet nangis ya Abu Bakar, dina waktu nu sakedahna urang sadayana teh gumbira pinuh ku kabingah, sabab Alloh parantos nyampurnakeun agama urang sadayana…).
Sayyidina abu bakar cicing ngabetem sakedapan, teu lami anjeunna ngawaler, bari rada ngageter:
“Anjeun sakabeh henteu nyaho mushibah naon nu bakal ku urang katarima?...Ammaa sami’tum anna tammal amru bada’a naqshuh ? (Naha aranjeun sakabeh pernah ngadenge, yen nalika hiji perkara geus sampurna, maka bakal datang hiji kakuranganana ). Ayat panungtung eta mere isyarata yen HAsan jeung Husen moal lila deui bakal jadi incu-incu nu yatim, tegesna bakal ditinggalkeun ku akina nya Rosululloh S.A.W. Panutan, jungjunan urang sarerea”
Nguping cariosan Sayyidina abu bakar kitu, sadaya shohabat ngabaretem, raray-rarayna katingali dadak sakala robah, nu tadina nyumiratkeun kagumbiraan diganti ku budi nu alum pinuh ku rasa kasedih, segruk sadayana shohabat narangis. Nepi ka bumina Sayyidina Abu Bakar inggeung ku tangisanana para shohabat.
Ningal kajantenan kitu, sapalih shohabat nu teu apal kana kasang tukang naon sababna sapalih shohabat narangis di bumina Sayyidina Abu Bakar R.A. langsung laporan ka Rosulullah S.A.W. semu hariweusweus, salah saurang shohabat laporan:
"Ya Rosulullah, Maa Nadri ma halul ashhaab ghaira annaa sami'naa buka'ahum wa sharahahum.." (Ya Rosulullloh ! abdi-abdi sadaya teu terang naon kasang tukang nu tumiba ka para shohabat, ngan abdi-abdi sadaya teh ukur nguping aya nu narangis di bumina Abu Bakar...)
Nguping laporan ti sapalih shohabat kitu, sontak pameunteu Kanjeng Nabi S.A.W. dadak sakala robih, lajeng gura-giru Rosulullah S.A.W. nyumpingan bumina Sayyidina Abu Bakar R.A. saatos dugi, lajeng Rosululullah S.A.W. naros ka para shohabat nu nuju narangis, kalebet Abu Bakar :
"Yaa Ash-haabii, Maa Yubkiikum...? (Yeuuh Shahabat-shahabat kami ! nanon sabab aranjeun teh ceurik ?).
Di taros ku Rosululloh S.A.W. kitu sadaya shohabat teu aya nu ngawaler. sadayana ngejeten cicing ngabetem bari nahan tangisan. Akhirna jung nangtung salah saurang Shohabat, nya eta Sayyidina Ali bin Abi Thalib R.A. bari tuluy nyarios, rada ngageter:
"Ya Rosulullah ! ...naon sababna abdi-abdi sadaya nangis teh, teu aya sanes sun ! Abdi sadaya sareng Abu Bakar gaduh sangkian, yen ayana warta wahyu ayat panungtung nu parantos didugikeun ku salira ka abdi-abdi sadaya teh, hiji pertanda yen waktos pupusna salira teh tos sumping, naha ieu teh leres, yen abdi-abdi sadaya sakedap deui bakal dikantunkeun ku salira salawasna...kitu manawi sun".
Nguping cariosan sayyidina Ali bin Abi Thalib kitu teh, Kanjeng Nabi S.A.W. sanes langsung ngawaler, kalah ka nungkulkeun mastakana, lambeyna ngageter, tur nalika ngangkat mastakana ..katingal socana tos juuh ku cisoca, lajeng Kanjeng Nabi S.A.W. dadawuh: "Shodaqta Abaa Bakrin bimaa Qoolaa..." (Bener pisan....nu diucapkeun ku Abu Bakar teh ). Kanjeng Nabi S.A.W. liren heula sakedap dadawuhna.
Sadaya Shohabat ngarenjag reuwas, pameunteu-pameunteuna dadak sakala parias. lambey-lambeyna ngagaleter, soca-socana pareureum nahan kana tangisan nuteu ka ampeuh sabrol-brolan mudal. najan ditahan-tahan oge nya tetep bae tangisan para shohabat teh budal, nalika Kanjeng Nabi S.A.W. ngalajengkeun deui dadawuhna:
"Ampir geus deukeut kana waktuna kami mulang ka tempat asal urang sarerea, geus deukeut waktuna kami napungan kakasih urang sarerea nyatana Alloh Robbul 'Aalamin, geus deukeut kana waktuna kami bakal ninggalkeun aranjeun sakabeh, geus deukeut kana wanci nu mustari kami kudu tepung jeung pati, geus deukeut kana waktu nu rahayu kami kudu tepung reujeung pamundut nu Rahayu, geus deukeut kana mangsa nu lugina kami kudu dipapag ajal ku Nu Maha Kawasa, ieu teh hartina geus deukeut kana waktuna kami kudu papisah reujeung aranjeun sakabeh..."
Nguping pidawuh Rosulullah S.A.W. sapertos kitu, atuh segruk para shohabat nu tos titadi nahan rasa kasedih teh dibudalkeun ku tangisan nu ngaguruh handaruan, minuhan kaayaan sabudeureun kota Madinah. Malihan sanes tangisan para shohabat wungkul, ditambih ku saeusi langit sareng bumi ngiring nangis, nepi ka Bumi ngajerit, jagat nalangsa, langit angkeub ku pepedut, lantaran para malaikat ngumpul ngariung di Baitul Ma'mur, ngiring ngucurkeun cisoca tanda bela sungkawa nguping kana warta, yen hiji panutan Alam, insan nu sampurna, kakasih Allah, Nabi nu Pinilih sakedap deui bakal mulih ka jati mulang ka asal.
Satutasna kajadian narangisna para shohabat, teu lami ti harita, kaayaan kasehatan Kanjeng Nabi S.A.W. ngawitan kaganggu.pami ngawincik kana kasang tukang Kanjeng Nabi S.A.W. udzur, seueur nu nyebatkeun yen Rosulullah S.A.W. teh akibat diracun nalika perang di Khaibar, sabab kantos Rosulullah S.A.W. ngadawuh ka Siti Aisyah R.A.: "Yaa Aisyah ! Maa Azaala Ajidu Alamath-Tha'aamal-Ladzii Akaltu Bi Khaibara, Fahaadzaa Awaanu Wajadtun-Qithaa'a Abhari Min dzaalikas-Sammi" (Yeuh 'Aisyah !, Kami masih ngarasakeun nyeri kacida akibat dahareun nu ku kami di dahar di Khaibar, jeung ayeuna pisan kami ngarasakeun pegatna urat nadi kami, kusabab racun eta).
Tapi sanaos kondisi salirana nuju udzur, Rosulullah S.A.W. tetep masih sumanget dina ngajalankeun tugas Rislahna, teuaya rasa ngangluh komo rumahuh najan salirana nuju diganggayong ku kaudzuran, anjeunna tetep da'wah, anjeunna tetep maparin garis-garis perjuangan dina nata kahirupan kalayan pinuh ku sumanget tur tuladaneun.
Nepi kahiji mangsa, Rosulullah S.A.W. nyauran Shohabat Ibnu Mas'ud R.A.sareng nu sanesna, sangkan kumpul ngariung di bumina, nu kacida basajanna, sanes gedong sigrong nu ngadangong, tetebihan siga istana raja mah, ieumahbumi nu kacida basajanna. nepi ka nalika para shohabat kumpul teh ampir teu muat da ku heureutna tempat. Katingal anjeunna nuju ebog di luhureun ranjang tina kayu nu kacida alakadarna, nu amparna tina samak anyaman daun korma, tanpa kasur sareng bantal nu empuk. Kakuping Rosulullah S.A.W. ngadawuh:
"Heh ..Para Shohabat kami,,!,moal lila deui kami bakal ninggalkeun aranjeun kabeh, tapinajanbarikitu, kami washiyat ka aranjeun kabeh, omat najan ku kami bakal ditinggalkeun, anjeun kudu tetep nincak kana titincakan nu ku kami geus digariskeun pikeun jalan pileumpangeun aranjeun kabeh." Rosulullah S.A.W. liren sakedap tina dadawuhna, katingali semu nahan kanyeri. teras kakuping deui Rosulullah S.A.W. ngadawuh deui:
"Taroktukum Waa'idzaini, Naathiqon wa Shoomitaa, Fanaathiqu al-Qur'aan wash-Shoomitu al-Mauut" (Kami ninggalkeun pikeun aranjeun kabeh dua pepeling, pepeling nu kahiji nu nyarita, jeung pepeling nu kadua nu cicing ngabetem teu ngomong, pepeling nu nyarita nyaeta al-Qur'an, jeung pepeling nu cicing ngabetem teu ngomong nyaeta Maot).
Nguping dawuhan KanjengNabi S.A.W. sapertoskitu, para shohabat katingali saregep siga nu embung tinggaleun sakecap oge tina dadawuhkanjengNabiS.A.W..najan qolbu-qolbu para shohabat masih dipinuhan ku rasa kasedih, tapi jiwa-jiwan atetep masih sumanget pinuh ku kabagjaan, sanaos sang panutan seja ngantunkeun aranjeunna pikeun nepungan Robbul 'Aalamin. tapi Rosulullah S.A.W. parantos maparin hiji perobahan ka jiwa-jiwa para shohabat ku jiwa-jiwa nu "Mukhlishina Lahud-Diin" (jiwa-jiwa nu ikhlas dina nyepeng agama Allah). jiwa-jiwa nu teu undut kalinduan, teu gedag kaanginan, salamina hamo lanca-linci luncat mulang udar tina tali gadang, jiwa-jiwanatos kabeungkeut ku hiji beungkeutan aqidah nu hamo pukah, jiwa-jiwana tos katalian ku ukhuwah islamiyah nu hamo bisa dipisah komo dirobah. sanajan dina emprona perjuangan aranjeunna dina bajoang najeurkeun kaimanan, reuejung kaislaman teh pinuh ku halangan sareng harungan ti kaum musyrikin, nepika kudu mayunan gurilap seukeutna mata pedang reujeung seukeutna congo tumbak, tapi hal eta teu nimbulkeun rasa kagimir, hiji nu jadiudagan, nyatana pikeun nyebor sagara keusik kajahiliyahan ku cai kaimanan reujeung kaislaman nepi ka akhir zaman.
Hiji nu jadi patokan kahirupan para shohabat, nyepeng kana dawuhan KanjengNabi S.A.W.: "Inna A'dzomal Jazaa fii A'dzomi Ilbaasa, WaInnallaaha Idzaa Shooba 'Abdan Ibtaah" (Saestuna wawales nu kacida badagna, nyaeta aya dina kasusah. kasulit nu rosa, jeung saetuna Allah dimana mikacinta kahiji hamba, makaku Allah bakal diuji si eta hamba).
Ka kuping deui Kanjeng Nabi S.A.W. Ngadawuh: "Heh para shohabat Kami! di mana kami geus ninggalkeun aranjeun kabeh, omat nalika aranjeun tepung reujeung hiji masalah nu sulit di antara aranjeun, maka prak pulangkeun sagalana kana dua titinggal kami, nyaeta al-Qur'an reujeung Sunah Kami. Jeung nalika hate-hate anjeun kaeunteupan rasa neuteuli jeung hiri dengki, atawa guligah kana ka teu puasan anjeun dina kahirupan, maka prak ngeunteung anjeun kabeh kana datangna ajal aranjeun sakabeh" Rosulullah S.A.W. liren sakedap tina dadawuhna, katingali ngalereskeun posisi ebogna, terasRosulullah S.A.W. ngadawuh deui:
"Jaga ..nalika datang mangsana ajal pikeun mapag kami, kami meredih ka anjeun Ali anak paman Kami Abi Tholib pikeun ngamandian mayyit kami kalayan dibantuan ku anjeun Fadhal anak Abbas nu ngucurkeun caina kana mayyit kami. Bungkusmayyit kami kupakean kami nu pulasbodas. Mun seug beres mulasara kami, tinggalkeun mayyit kami sakeudeung, sabab nu ngamimitianpikeunnyalatan mayyit kami nyaeta Allah Ta'ala jeung para malaikat katut nabi-nabi samemeh kami. sarengsena eta prak giliran aranjeun pikeun nyalatan kami".
Satutasna ngupingkeun kana washiyat-washiyat Rosulullah S.A.W. tuluy para shohabat bubar, marulang ka bumina masing-masing bari nyurucudkeun cisocana, sabab rasa kasedih nu nyampak dina dada-dadana para shohabat kusabab bakal dikantunkeun ku sang panutan alam Rosulullah S.A.W. (Hanca)
Sarengsena para shohabat kumpul ngariung di bumina Rosulullah Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam pikeun nampi sababaraha washiyat ti Rosulullah Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam ti harita kaayaan nagri madinah kacida simpena, para shohabat ngurangan kagiatan kaluar ti wewengkon nagri Madinah, hal ieu disababkeun harita mangsana keur digugulung rasa kasedih kingkin, ku marudah manah, marojengja rasa kusabab sang panutan Alam utusan Robbul ’Aalamiin tos maparin iber yen anjeunna moal lami deui bakal ngantunkeun pikeun salalawasna.
Sapertos harita Rosulullah S.A.W. katingali anjeunna aya di lebet masjid netepan dua roka'at, sanaos salirana nuju udzur tapi tetep anjeunna tara ngantunkeun sholat berjama'ah sareng para shohabatna, rengse sholat teras anjeunna naek kana mimbar dipayuneunana para shohabat tos hempak merbayaksa siap ngaregepkeun washiyat-washiyat Rosulullah S.A.W. kakuping Rosulullah S.A.W. ngadawuh;
"Yeuh para shohabat-shohabat kami ! Innii kuntu lakum naabiyyan, wanaashihan, wadaa'iyan ilallaahi bi idznih... (Saetuna posisi kami teh ..pikeun aranjeun salila ieu teh jadi Nabi pikeun aranjeun, tugas kami nganasehatan, ngajak ka aranjeun sakabeh kana jalan Allah kalayan izin Manten-Na). ... kukituna kami jeung aranjeun teh lir ibarat dulur pet kuhinis, lir ibarat bapa nu nyaah ka nu jadi anak-anakna, tah dina hal ieu pisan, kami seja meredih ka aranjeun sakabeh, sok sing saha jalmana diantara aranjeun nu kungsi ka aniaya atawa di aniaya ku kami, prak ! ayeuna tungtut kami, samemeh kami ditungtut dipayuneun mahkamah Allah Nu Maha Agung. Oge sing saha jalmana nu pernah karugian hartana ku kami, prak geura tagih ayeuna. jeung sing saha nu pernah dihina ku kami, maka prak ! bales panghina eta dina danget ayeuna...."
Nguping dawuhan Rasulullah S.A.W. sapertos kitu, para shohabat saurang oge teu aya nu lemek teu aya nu nyarek, kabeh ngebetem caricing, jeung deui saha anu tega atuh nu nungtut ka sang panutan alam nu kahirupanana teu aya cawadeunana, estu sadaya kahirupanana teh apan picontoeun jeung pieunteungeun, jeung deui piraku atuh insan pilihan Allah, nu jadi nabi pinilih, akhlak na oge apan Allah ku anjeun muji langsung, kalayan dawuhanana, "Wa Innaka La'alaa Khuluqin 'Adziim" (Estu dina diri anjeun teh Muhammad kacangking akhlak nu agung). Jadi, asa ku pamohalan Rosulullah Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam ngalakukeun hal-hal nu matak pikakuciwaeun hate para shohabat, komo bari nganiaya, ngahina jeung ngarampas hak batur mah, apantos di ma'shum Rosulullah S.A.W . mah tina sadaya kalepatan nu atossareng bade di lakukeunku anjeunna. Tong boro ka parashohabat, najan ka putra sareng garwa nu caket teu acan nguping dina cutatan sajarah yen anjeunna nyeuseulan, baju soeh dikaput ku nyalira, jeung sajabana. Pokonamah pamohalan kanjeng Nabi Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam ngalakukeun hal-hal nu matak ngarugikeun kapara shohabat-shohabatna.
Kakuping Rasulullah S.A.W. ngadawuh nu kadua kalina, samisa pertos tadi naros para shohabat: "Sok saha nu geus pernah dianiaya ku kami...hayu geura nangtung... tong sieun ...! kami ikhlas diwales ayeuna mun seug kami bener geus ngalakukeun aniaya ..." Tapi tetep para shohabat caricing teu aya nu ngawaler. Dugi ka katilu kalina Rosulullah Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam ngadawuh deui kalayan ku dawuhan nu sami.
Nguping dawuhan Rosulullah Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam nu katilu kalina, di antara para shohabat aya nu ngadeg. Nu hal ieu ngagareuwahkeun kaayaan paras hohabat nu ti tadi ting hareneng, demi shohabat nu ngadeg teh taya lian nyaeta Shohabat 'Ukasyah anak Mughin, anjeunna ngacungkeun pananganana, bari tuluy nyarios:
"Fidaaka Abi wa Ummi" (Salira YaRosullah ! parantos ditebus ku jisim abdi kalayan ibu rama jisim abdi). Kumargi salira ngadawuh dugi katilu kali, naros ka abdi-abdi sadaya ngeunaan naon nu didawuhkeun ku salira nembe, kukituna jisim abdi ngadeg, seja ngawaler naon-naon nu ditaroskeun ku salira, yen leres salira teh kantos nganiaya jisim abdi"
Nguping kana cariosan Ukasyah kitu, para shohabat semu nu keuheul ku pamolah shohabat ukasyah nu wawantunan nyarios kitu. Ka kuping deui ukasyah nyarios:
"Ya Rosulullah ! Nalika perang badar, onta salira aya dipayuneun onta jisim abdi, ku kituna ku jisim abdi teh di udag, maksad jisim abdi ngudag teu aya sanes kangge nyarengan salira, tapi naha salira bet neunggeulkeun pecut salira kana pungkur jisim abdi, dugi ka pungkur jisim abdi teh ngageleng beureum tur nyeri karaosna... waktos harita... tah ayeuna jisim abdi bade malik tumaros ka salira, naha nalika anjeun neunggeulkeun eta pecut salira teh ...leres dihaja atanapi henteu ?"..
Nguping cariosan ukasyah sapertos kitu, sadaya shohabat ting karecewis nyarios: "alah .. ukasyah meni wawanian nyarita kitu, piraku deui atuh Rosulullah ngahaja mah,...! duh tengteuingeun ukasayah... tega anjeun ka panutan urang, tega anjeun Ukasyah, ..." kaayaan mingkin rame, ku akibat pamolah shohabat Ukasyah kitu. Ngan teu lami kaayaan jempling deui, da kakuping Rosulullah Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam ngadawuh:
"Mun seug ... kami harita ngahaja neunggeulkeun pecut kami ka anjeun ...?."
"Ayeuna jisim abdi seja nungtut bade mecut salira deui..." waler Ukasyah tandes
Nguping kana waleran Ukasyah kitu, atuh mingkin rame bae kaayaan para shohabat waktu harita, ka keuheul ka ukasyah ti antara para shohabat mingkin ngajadi-jadi, loba di antara para shohabat nu nganaha-naha kana pamolah Ukasyah. Tapi kaayan eta leler deui, kakuping Rosulullah Shollalloohu ‘Alaihi wa Sallam ngadawuh bari ngareret ka Bilal anak Robahah:
"Yaa Muadzinur-rosuul !...cokot ku anjeun pecut onta kami nu harita dipake neunggeul Ukasyah di imah anak kami Fathimah...jung geura cokot ayeuna keneh ."
Nguping dawuhan Rosulullah S.A.W. kitu, kaayaan nu jempling teh jadi rame deui bae...(Hanca)
Di piwarang ku Rosulullah S.A.W. pikeun nyandak pecut onta, Bilal bin Robahah bangun asa-asa rek cengkat, tapi ku sabab ieu titah Nabi nya kapaksa nguniang, najan atinamah ngemu rasa ka keuheul ka Ukasyah nu tega nungtut Rasulullah S.A.W. katingali Bilal tuluy kaluar ti masjid bari dua pananganna di simpen dina luhur mastakana (kabiasaan urang Arab mun seug tepung sareng hiji pasualan nu matak nyusahkeun teh, sok humandeuar bari panangan dua direkepkeun di simpen dina luhur mastaka), tuluy Bilal angkat nuju ka bumi Siti Fatimah, barang tos dugi Bilal uluk salam:
"Assalaamu 'Alaik Ya Bintar-Rosuul..!" (salam kawilujengan kangge anjeun, heh putri Rasul ..!)
"Alaikas-Salam ..!" (salam kawilujengan oge keur anjeun...!) Waler Siti Fatimah nu aya di lebet bumi, tuluy naros deui: "Man 'Alal Baab..?" (Saha eta ?).
"Jisim abdi sun ! Bilal bin Robahah, Muadzinur-Rasul..." waler Bilal bin Robahah ngajelaskeun identitas dirina, bari tuluy ngajelaskeun naon pamaksadanana:"Jisim abdi teh dipiwarang ku Rosulullah S.A.W. kangge nyandak pecut onta nu biasa diangge ku Rosulullah...sun !"
"Maa Yashna'u Abii Bil Qadliib...Ya Mu'adzinur-Rasul ?" (seja naon nu bade dilakukeun ku Bapa kami kana eta pecut ...heh tukang adzan Rasul ?). Siti Fatimah naros deui ka Bilal.
"Aya diantawis Shohabat nu nungtut ka Rosulullah ku lantaran eta pecut ...nun ". waler Bilal.
"Subhanalloh..!' jerit siti Fatimah ti lebet. "Saha jalmina atuh meni tega-tega teuing, dugi ka bade mecut Rosulullah nu nuju udzur kitu.....?" .taros siti fatimah semu nga naha-naha bari nalangsa da kakuping soantenna dareuda, bari ngasongkeun eta pecut nu disuhunkeun ku Bilal luyu areng pamundut Rasulullah S.A.W..
Ditaros kitu, Bilal teu ngawaler anjeunna nampi eta pecut, tuluy dicandak ka payuneun Rasulullah S.A.W. barang tos dopayuneun Rasulullah S.A.W. tuluy Bilal nyanggakeun eta pecut, lajeng Rosulullah S.A.W. nampi eta pecut nu saterasna dipasihkeun eta pecut teh ka Ukasyah nu seja nungtut ka Anjeunna.
***
Sarengsena nampi eta pecut, tuluy Ukasyah nyaketan ka Rasulullah S.A.W. seja ngaheumbat eta pecut kana salirana Rosulullah S.A.W. tapi teu kebat, da aya dua Shohabat nu ngahalangan bari ngabedega dipayuneun Ukasyah, bari kakuping salah saurangna nyarios:
"Heh ..Ukasyah !" walon eta shohabat nu teu aya lian eta shohabat teh, nyaeta Abu Kuhafah atanapi Abu Bakar Ash-Shidiq. "Kami siap jadi gegenti Rasulullah S.A.W. pikeun dipecut ku anjeun, prak teunggeul awak kami sapuasna, ti batan anjeun kudu mecut panutan urang Rasulullah S.A.W."
'heueuh, jeung kami oge siap jadi badal Rosulullah S.A.W. pikeun dipecut ku anjeun...heh Ukasyah..! sok awak kami pecut ku anjeun sapuasna" Shohabat nu hiji deui nu ngadeg disagedengeun Abu Bakar Ash-Shidiq R.A. nu taya lian nyaeta Umar bin Khoththob R.A. nu sami siap nawiskeun jasa kangge badal tungtutan Ukasyah
Ningali nu ngahalangan jeung nawarkeun diri pikeun jadi badal kana tungtutanana Ukasyah teu ngajawab. kaayaan mingkin harengheng bae, ku tingkarecewisna para Shohabat nu pinuh rasa keuheul ka Ukasyah nu tetep mawa karepna nungtut Rosululallah S.A.W. Jep Kaayaan jempling deui, sabab kakuping Rasulullah S.A.W. ngadawuh:
"Diuk anjeun, heh Ash-shidiq ...! oge anjeun heh Al-Faruq ! sok diuk deui ulah ngahalangan kana karep Ukasyah, katarima pisan babakti anjeun duaan ku kami, tapi ayeunamah sok anjeun duaan cicing, keun antep Ukasyah ngalakukeun karepna nungtut Kami ..kana tingkah nu geus dilakukeun ku kami ka manehna, ...."
Dikitukeun ku Rasulullah S.A.W. Abu Bakar Ash-Shidiq R.A. sareng Umar bin Khoththob R.A. caralik deui nurut tutumut kana parentah Rasulullah S.A.W. ngan beres duanana caralik, diantara shohabat aya nu nagdeg deui, bari tuluy nyarios ka Ukasyah:
"Heh Ukasyah !....pecut bae awak kami ! sok bae najan nepi ka kaluarna getih ti awak kami dipecut ku anjeun Ukasyah kami ikhlas, kami ridho, asal ulah Rasulullah S.A.W. nu dipecutna...sok Ukasyah ! kami siap jadi badalna.....hayu prak geura pecut awak kami...". walon eta shohabat nu teu aya lian eta SHohabat teh nyaeta Sayydinina Ali bin ABi Thalib R.A., anjeunna bari ngajagragkeun awakna dihareupeun Ukasyah, kalayan posisi nu siap di pecut. ningal kaayan kitu, Ukasyah mugen, semu nolak, kalayan tetep nyekel karepna nu mimiti, nu hamo bisa diongget-ongget, yen nu kudu dipecut ku manehna teh tetep kudu Rasulullah S.A.W. ningali kaayaan kitu kakuping Rasulullah S.A.W. ngadawuh:
"Heh Ali anak paman kami Abi Thalib oge minantu kami ! diuk anjeun, keun antep urang tedunan kahayang Ukasyah, kami rela kami ridho da kami nu menta pikeun ditungut kana sagala lengkah aniaya ka manehna....sok diuk anjeun Ali ....!"
Dicariosan kitu ku Rasulullah S.A.W. sayyidina Ali nurut teras calik dina posisi awal anjeunna tadi. beres kitu sayyidina Ali calik, gajleng teh aya dua shahabat nu ngahalangan kana lengkahna Ukasyah nu seja ngaheumbatkeun eta pecut ka salirana Rasulullah, dua shahabat eta teu aya sanes, nyaeta dua putu Rasulullah S.A.W. sayyidina Hasan R.A. sareng sayyidina Husein R.A. ampir bareng duanana nyarios:
"Heh Ukasyah ! anjeun pasti apal saha kami, kami duaan teh putuna Rasulullah S.A.W. hartina mun seug anjeun mecut kami duaan, sarua jeung anjeun mecut Rasulullah S.A.W. ku kituna, prak pecut kami duaan, minangka badal Rasulullah S.A.W. nu ku anjeun ditungtut..."
Atuh ngarandeg deui bae lengkah Ukasyah teh, ngan acan oge Ukasyah ngajawab. Ka kuping Rasulullah S.A.W. ngadawuh: "Uq'udaa Yaa Qurrotul 'Ainii...!" (Dariuk anjeun ! he Buah soca mustika ati ...kami ...!). kituna teh Kanjeng Nabi S.A.W. bari nyakeutan ka dua putuna , lajeng kadua putuna teh dipiwarang calik. beres nyalikkeun kadua putuna, lajeng Rasulullah S.A.W nyaketan Ukasyah, tuluy ngadawuh:
"Idhrib in kunta dhooriban....!" (prak teunggeul kami ! ku sabab kami geus neunggeul anjeun..).
Dikitukeun ku Rasulullah S.A.W. Ukasyah ngajawab: "Ya Rasulullah ! jisim abdi harita nuju dipecut ku salira dina kaayaan buligir tanpa anggean nu ngahalangan....".
"Nya sok....lamun kitu prak pecut kami oge, sarua kudu dina kaayaan buligir ..." dawuh Kanjeng Nabi S.A.W. bari teras muka raksukanana ...janten salirana katingali ku sadayana para shohabat kaasup Ukasyah.
Ningal kaayaan kitu, atuh para Shohabat, tingjarerit, ting gorowok: "Ukasyah...! anjeun tega-tega teuing....!'.....anjeun kejem....naha anjeun teh tega mecut jungjunan anjeun oge jungjunan urang sadayana....enggeus ..Ukasyah....ulah diteruskeun ..! " kitu ting jorowokna para shohabat ka Ukasyah supaya ngeureunan karepna dina nungtut Rasulullah S.A.W.....(HANCA).
Rengse muka raksukan lajeng Kanjeng Nabi S.A.W. nyogrogkeun salirana ka payuneun shohabat Ukasyah, kalayan posisi siap nampa wawales Ukasyah nyaeta dipecut, teu aya riuk-riuk kasieun, tetep teger, nandakeun Rosulullah S.A.W. seja nembongkeun ka sadaya para Shohabat khususna, yen sagala nu geus dilakukeun teh kudu siap mere pertanggungjawabanana. Kakuping anjeunna ngadawuh:
"Sok Prak Ukasyah ! geura lakukeun karep anjeun pikeun ngawales kami, prak kami geus siap...!Idhrib in kunta dhooriban....!" (prak teunggeul kami ! ku sabab kami geus neunggeul anjeun..)."
Katingali shohabat Ukasyah ngalengkah nyaketan Rosulullah S.A.W. bari dina pananganna tos siap pecut pikeun diteunggeulkeun. Ningali kaayaan kitu, atuh sadaya shohabat nu hadir sadayana meureumkeun socana teu aya nu wantun ningalikeun kana eta kajadian. Kakuping kaayan ngaguruh ku tingjarerit sareng ting gorowokna para shohabat nu nyarek kana karepna Ukasyah:
"Enggeus Ukasyah ...tong diteruskeun,,,! anjeun rek tegel bae atuh ,,! "
"Heueh Ukasyah....tong diteruskeun euy...karep anjeun teh ! inget-inget atuh ! ..kana jasa-jasa Rosulullah S.A.W. ka urang. Pilakadar salah sakitu mah atuh hampura bae Ukasyah !...da pamohalan Rosulallah teh ngahaja....ngalakukeun kitu ka anjeun...."
Kitu kaayaan waktu harita, nya wajar atuh, saha anu tega ningali jungjunan alam nu tos maparin hiji jalan kasalametan, nepi ka tumuwuhna pribadi-pribadi muslim nu unggul tur sajati, najan halangan harungan nu karandapan, panyiksa, panandasa ti kaum kafirin jeung musyrikin nalika nyiarkeun agama Allah. jungjunan nu tos nancebkeun prinsip kahirupan, kajeun disiksa batan kudu doraka, kajeun teuing disiksik batan kudu hirup musyrik, kajeun teuing ditiir batan hirup kudu kafir, estu prinsip hirup nu teguh pengkuh pinuh kaistiqomahan. Kari-kari ayeuna jungjunan nu parantos nancebkeun eta prinsip kahirupanrek diperedih pertanggung jawabanana ku shohabatna ku anjeun, pedah lepat mecut nalika perang di khaibar, nu pamohalan Rosulullah S.A.W. ngahaja dina ngalakukeun eta kalepatan.
Tapi Ukasyah tetep ngalakukeun karepna pikeun males mecut ka Rosulullah S.A.W, katingali mingkin caket bae Ukasyah ka kanjeng Nabi S.A.W. barang tos caket, tuluy Ukasyah taki-taki seja ngaheumbatkeun eta pecut ka salirana Kanjeng Nabi S.A.W. atuh ningal kaayaan kitu, sadaya Shohabat teh peureum ti pepereket, teu luas ningali sang jungjunan alam rek dipecut...kaayaan mingkin tegang bae, ngan kakuping ku sadaya para shohabat...aya sora nu 'ngaguluprak' sada sora barang nu dialungkeun lain sora pecut nu diteunggeulkeun. Panasaran sadaya shohabat ngabeuntakeun socana, barang bray soca para shohabat beunta, katingali shohabat Ukasyah...nuju ngarangkul salirana Rosululullah S.A.W. Horeng shohabat Ukasyah teh teu cios males pikeun mecut deui alatan kalepatan Rosulullah S.A.W. tapi kalah ka ngarangkul salirana Rosulullah S.A.W. atuh sadaya shohabat teh hareungeuheun, heran, kaget, ngarasa aneh ku kaayaan, tapi kaayaan kitu teh kajawab. sabab kakuping shohabat Ukasyah nyarios bari tetep ngarangkul salirana Rosulullah S.A.W.bari nyegruk nangis:
"Duh ..jungjungan alam ! panutan abdi-abdi sadaya, sanaos abdi di siksik dikunyit-kunyit, dicacag diwalang-walang waktos harita paripaosna, sanaos abdi bade ditincak janten tatapkan salira nalika perang harita, estu jisim abdi ikhlas jisim abdi ridho pisan ! hal ieu teh kumargi kacintaan jisim abdi ka salira sun !, sareng piraku teuing abdi tega males salira kulantaran salira lepat mecut, teu pisan-pisan abdi nyangki ka salira, yen salira teh ngahaja mecut jisim abdi !, hapunten abdi tos ngajaheutkeun manah salira ku lantaran pamolah jisim abdi ayeuna. hal ieu dilakukeun ku jisim abdi teh, teu aya sanes, jisim abdi hoyong paantel sareng salira nu ka akhir kalina, pamundut jisim abdi, sasarengan teh ulah ayeuna di dunya wungkul, tapi sasarengan sareng salira teh, oge jaga di akherat sun !" kitu sasauran Shohabat ukasyah bari tetep pageuh ngarangkul salirana Rosululalloh S.A.W.
Ningali kana pamolah Ukasyah sareng sasauranan samodel kitu, Rosululallah S.A.W. Imut mesem, lajeng ngadawuh:
"Alaa..!.. Manilladzii Yuhibbu an Yandzuro Ahlul Jannah ?..Fal Yandzur Ilaa Hadzaasy-Syakhshi...!" (Kanyahokeun ! sing saha jalmana nu hayang ningali ahli sawarga ?... maka prak tingali ieu jalma nyaeta Ukasyah bin Mughin). (Hanca)
Nguping dawuhan Rosululullah. S.A.W. ngeunaan pamolah Ukasyah samodel kitu, lajeng para shohabat maju saurang-saurang bari ngucapkeun kawilujengan ka Shohabat Ukasyah nu tos dijangjikeun ku Rosulullah S.A.W. jadi ahli sawarga, bari sasalaman tuluy shohabat Ukasyah pada ngarangkul pinuh ku kagumbiraan. Kaayaan robah nu tadina harengreng pinuh ku rasa watir, ayeuna robah jadi kaayaan nu pinuh ku suka bungah, tapi najan aya dina kabungahan kitu, etep hate para shohabat masih keneh dilimpudan ku rasa kasedih sabab panutanana moal lami bakal ngantunkeun aranjeunna pikeun salalawasna.
Ku kajadian ieu, dina hate para shahabat ngabekas hiji ibroh nu kacida badag nileyna, sabab Rosulullah S.A.W. parantos mintonkeun hiji kautamian pamingpin nu mulya, nu sakedahna dina mangsa-mangsa panungtung kahirupan Rosulullah S.A.W. nyuhunkeun pamulang jasa, pangleler jeung sajabana, kana jasa-jasa anjeunna, nu memang parantos nyimpen jasa nu kacida agung nileyna ka para shahabat khususna oge kaum muslimin pada umumna. Tapi ieu mah kalah ka sabalikna, Rasulullah S.A.W. nyuhunkeun di qishosh tina rupa-rupa kalepatan nu tos dipilampah ku anjeunna.
Beh dieu, urang salaku umatna kudu mibanda rasa kareueus sareng miconto kana kapamimpinan Kanjeng Nabi S.A.W. anu memang teu aya cawadeunana. Estu anjeunna pamingpin nu adil pinuh kawijaksanaan. Anjeunna tos maparin eunteung kahirupan nu kacida hadena, anjeunna tos maparin conto kumaha carana campurgaul reujeung sasama, oge dina maparin putusan hukum Rasulullah S.A.W. tara cueut ka nu hideung tara ponteng ka nu koneng. Dugi ka putrina ku anjeun teu dipaparinan jaminan kasalametan hukum, komo muter balikkeun fakta nu salah jadi bener nu bener jadi salah, estu kanjeng Nabi nembongkeun kaadilanana dina nerapkeun hukum. Nu matak payus Rasulullah S.A.W. nyandang gelar pribadi nu mibanda 'Uswatun Hasanah' (pieunteungeun kahirupan nu hade).
***
Wewengkon padang Arofah katingali jadi sagara manusa, nu harita tumereb kabeh ka eta wewengkon, teu tolih ku panasna panon poe nu mentrang-mentring, panas ngentak-ngentak, kaayaan ngaguruh eundeur ku sora dzikirna para shohabat di tengah-tengah sagara keusik nu upluk-aplak satungtung deuleu. teu tolih awak jibrug ku kesang maseuhan kaen pulas bodas nu dibakutetkeun kana awak. katingali harita sagara manusa teh ngangsreg ngadeukeutan hiji tangtungan jalma nu aya dina luhureun onta, nu taya lian Rosululullah S.A.W. Katingali Rosulullah S.A.W. neuteup kalayan teuteupan nu matak mawa katenangan rasa, teuteupeun nu pinuh arti mawa tingtrimna ati. Lajeng pananganna katingali nepak beuheung onta nu aranna Qushwa sangkan eureun. Kanjeng Nabi neuteup ka para Shohabat nu ngariung tarungkul ajrih di payuneun anjeunna, Lajeng kakuping Rosulullah S.A.W. ngadawuh:
"Yeuh..! dulur-dulur kami, shahabat-shahabat kami nu dipikacinta..!, Meureun poe ieu teh minangka poe panungtung pikeun kami patepung reujeung aranjeun kabeh di ieu patempatan, nyaeta padang Arofah. Ku kituna, kami washiyat ka aranjeun sakabeh...! Riba geus teu diwenangkeun....kukituna pikeun kalakuan paman Kami Abas nu ngarentenkeun ku kami geus dihampura, sagala rasa dendem nu ngakibatkeun ngocorkeun getih geus rengse, ku kituna ngeunaan raja pati nu keuna ka dulur kami Robi'ah geus di ikhlaskeun ku kami ".
Kanjeng Nabi liren sakedapan tina dadawuhna, katingali ngusap karingetna nu maseuhan pameunteuna nu hurung gumebyar cahayaan, karinget nu nyaraclakkan tina taarna akibat di usap ku panangan Rosulullah S.A.W. katingali ting buricak ting gurilap katojo ku cahaya panon poe. lajeng neraskeun dadawuhna:
"Masing hade aranjeun ka pamajikan-pamajikan aranjeun !, jeung ka badega-badega aranjeun, anjeun kudu nganggap ka maranehna lir ibarat dulur-dulur deukeut aranjeun. Bere ku aranjeun kadaharan sakumaha nu ku anjeun didalahar. Bere pakean ku aranjeun sakumaha aranjeun marake. Omat ulah ngabeda-bedakeun sikep anjeun ka maranehna. sabab, sakabeh umat islam eta dulur, teu paduli nasab katurunana, teu paduli rupa jeung kulitna, oge teu paduli as alna ti bangsa mana, sakabeh manusa di payuneun Allah S.W.T. mah sarua... sing inget ! yen kami hirup aya disatukangeun dua kakuatan, nyaeta Al-Qur'an reujeung As-Sunnah...kukituna mun seug aranjeun nyekel pageuh kana dua kakuatan eta, maka aranjeun hamo tepung jeung kacilakaan..atawa kaancuran"
Para Shahabat ngupingkeun meni saregep kana khutbah pamungkas Rasulullah S.A.W., khutbah panungtung ti hiji pamimpin nu agung, pamingpin nu adil wijaksana, pamingpin nu salami hirupna dibaktikeun wungkul pikeun nanjeurna agama islam. pamingpin nu jadi panutan nu ngahiliwirkeun angin katiginan pikeun migusti Allah nu sahiji, pamingpin nu ngababarkeun hawa kasadaran ka manusa nepi ka ngarti kana arti kamanusaan, pamingpin nyambuangkeun hawa kata'atan ka Pangeran Allah Malikur-Rohman. pamingpin nu dipikawanoh ku sakumna makhluk nu aya di langit oge di bumi. pamingpin nu jadi rahmat pikeun sakumna alam.
Ngalangkang dina implengan para shohabat, nalika ngamimitian bajoang sasarengan sareng Rosulullah S.A.W. dina ngamalkeun jeung nyebarkeun agama Islam, estu kacida susah payahna, ripuh bari rapuh, geumpeur jeung ganjlongna, dina nyanghareupan hahalang jeung panandasana kaum musyrikin nu sakitu taya ras-rasanana, nu salilana ngagokan jeung ngantegan kana perjuangan Rosulullah jeung para shahabat alam harita, nu ampir kabeh kudu ngarandapan ujian jeung cocoba, ti mimiti siksaan jeung hinaan nepi ka ancaman jeung panganiayaan ti kaum kafir musyrikin. seueur para shohabat nu keuna ku panandasa aya nu awakna digarang dipoe diluhuren batu nu panasa di sagara keusik nepi ka kulitna garing, aya nu dibubuy nepi ka tutung, aya nu digencet ku batu, jeung sajabana. Tapi ieu kabeh oge teu ngajadikeun gimirna ati, seberna hate, komo nepi runtagna akidah mah, estu ku hal ieu pisan jadi tumuwuhna pribadi-pribadi muslim jeung mu'min nu unggul tur sajati. tetep nyekel pageuh kana kayakinan. Najan kudu paragat nyawa paribasana aranjeunna rela dina ngebela kayakinan. (Hanca)
Sarengsena Kanjeng Nabi S.A.W. ngalaksanakeun Ibadah Haji nu panungtungan, lajeng anjeunna mulang deui ka nagri Madinah, ti harita kasehatan kanjeng Nabi S.A.W. tos katingali repot. Racun nu nyaksrak dina salirana akibat daging domba nu dituangna nalika perang di Khaibar tilu taun ka tukang mingkin katingali motahna, sabab Kanjeng Nabi S.A.W. kantos dadawuh ka Ummul Mu'minin Siti aisyah R.A.: " Yaa Aisyah !Maa Azaala Ajidu Alamath-Tha'aamal-Ladzii Akaltu Bi Khaibara, Fa haadzaa Awaanu Wajadtun-Qithaa'a Abhari Min dzaalikas-Sammi" (Yeuh 'Aisyah !, Kami masih ngarasakeun nyeri kacida akibat dahareun nu ku kami di dahar di Khaibar, jeung ayeuna pisan kami ngarasakeun pegatna urat nadi kami, ku sabab racun eta).
Memang lain sakali bae, usaha ti kaum kafirin Yahudi pikeun laku deleka dina usaha mateni Rosulullah S.A.W. anu memang hiji oge teu aya nu hasil. Di antarana bae usaha nu munggaran maranehna dina raraga ngalancarkeun usahana teh nyaeta dina mangsa Kanjeng Nabi S.A.W. masih alit, basa dipasrahkeun ka Indung asuh Rosulullah S.A.W. Siti Halimah as-Sa'diyah. nu harita sarengsena nampi amanah pikeun ngasuh Rosulullah alit, teras Siti Halimah as-Sa'diyah mulang, di tengah jalan anjeunna tepung jeung rombongan kaum Yahudi nu keur nganti-nganti beja bari rek deleka kana kalahiran hiji calon Nabi nu datangna ti nagri Arab. nu ceuk maranehna, asa teu percaya mun seug aya Nabi lahir ti Nagri Arab kahayang maranehna mah nabi pamungkas teh kudu lahir di nagrina diantara kaumna. nepi ka nalika ngadenge aya beja yen bakal lahir hiji calon nabi ti nagri Arab teh, sabagian ti antara maranehna boga niat deleka pikeun mergasa ka eta calon Nabi. tur rencana deleka maranehna teh ditembongkeun, ku pamolahna loba nanya ka tiap-tiap jalma nu mulang ti nagri Arab nu mawa budak leutik atawa orok nu karek borosot. Samodel harita Kadenge salah saurang eta rombongan nyarita nanya ka Siti Halimah as-Sa'diyah:
"Naha eta budak teh, yatim ?"
Siti Halimah geus boga curiga, da samemehna tos dipaparin uninga ku SIti Aminah Ibuna Rosulullah S.A.W. nu ngawanti-wanti supaya ngajaga diri Rosulullah alit tina sagala panca bahya utamana tina delekana kaum Yahudi, nepi ka nalika aya nu nanya samodel kitu teh, siti Halimah tapis langsung ngawaler:
"Ih teu acan yatim ieu murangkalih teh ..nun !, apan abdi nu janten Ibuna sareng ieu pun lanceuk nu janten bapana..."
Nya bener bae kacurigaan siti halimah teh bukti, sabab satutasna nguping waleran siti Halimah kitu, eta rombongan kaum Yahudi teh ting karecewis ngaromong siga nu karuciwa, kaasup nu tadi nanya, nyarita deui:
"Mun seug eta nu dibawa ku anjeun teh budak Yatim, geus pasti ku kami bakal dipateni".
Nguping caritaan ti salah saurang eta rombongan kaum yahudi kitu, siti Halimah teu seueur saur deui, teras anjeunna nyuhun widi pikeun neruskeun lalampahan mulangna, bari atina pinuh ku rasa Syukur, sabab salamet tina pancabahya delekana kaum Yahudi ka Rosulullah alit nu harita aya dina tanggungjawab anjeunna.
Tepung sareng kagagalan nu kahiji, maranehna teu samet dinya wungkul dina usahana pikeun ngalaksanakeun rencana delekana. Kungsi ngalancarkeun deui usaha delekana teh, nyaeta nalika rengse perang Badar. maranehna ngutus hiji utusan ka pihak Rosulullah S.A.W. pikeun ngayakeun rundingan, nu di eta rundingan teh maranehna jangji ..bakal ariman mun seug padungdengan antara maranehna aya kasapukan antara pamahaman maranehna nu ngawkilkeun ka para panditna sareng Rasulullah S.A.W. barina maranehna geus nyiapkeun siasat jahatna, yen dimana Kanjeng Nabi S.A.W. nohonan kana pamentana pikeun tepung dina eta rundingan maka didinya niat deleka maranehna bakal dilancarkeun nu targetanana mateni Kanjeng Nabi S.A.W. tapi kalayan izin Allah hal ieu teh gagal. sabab, siasat jahat maranehna kabongkar, ka uninga ku Rosululallah S.A.W. nepi ka maranehna akhirn mah..diusir ku Rasulullah ti nagri manehna.
Heubeul tina kajadian eta, kaum yahudi masih tetep teu bosen pikeun ngalakukeun karepna mateni Rasulullah S.A.W. nya pas bulan Muharam taun ka tujuh hijriyah Kanjeng Nabi S.A.W. marentahkeun supaya merangan kaum Yahudi nu harita aya di tanah Khaibar nu mangrupakeun benteng pertahanan maranehanana, nu ayana di beulah kuloneun rada neros ngidul ti nagri Madinah nu jarakna kurang leuwih 100 mil.
Kacatur geus genep poe kaum Muslimin sareng Rasulullah S.A.W. teh ngepung Kaum Yahudi, pas asup ka poe ka tujuh sayyidina Umar bin Khaththab bisa nyerek salah saurang Yahudi nu kabeneran keur kaluar ti eta benteng, nu satuluyna ku Umar eta jalma teh dicandak ka payuneun Rasulullah S.A.W. Barang tos aya dipayuneun Rasulullah S.A.W. nya si eta jalma teh ditalek saperluna, teu ieuh di kukumaha, ngan ti eta jalma Rasulullah S.A.W. kenging informasi kumaha kaayaan di jero eta benteng, lajeng Kakuping Rasulullah S.A.W. ngadawuh:
"Saestuna poe isuk kami bakal masrahkeun panji perang ka salah saurang nu mikacinta Allah jeung Rasul-Na, oge nu dipikacinta ku Allah jeung Rasul-Na, nu manehna bakal meruhkeun musuh ku kakuatan dua leungeunna"..
Nguping kana dawuhan Rasulullah S.A.W. kitu sadaya shohabat ngarep-ngarep yen jalma eta teh dirina. Isukna waktu nu ditunggu-tunggu teh geus cunduk, kabeh oge pada hayang apal saha nu bakal kapasrahan eta panji perang teh, bari ngarep-ngarep yen nu bakal kapasrahan teh dirina. dina kaayaan rame kitu jep para shohabat teh jempe da ka kuping Rasulullah S.A.W. ngadawuh bari naroskeun nami salah saurang shahabat:
"Mana Ali anak paman kami Abi Thalib ...?"
Demi Sayyidina Ali kaleresan suwung tina riungan, ka kuping salah saurang shahabat ngawaler kana patarosan Rasulullah S.A.W.:
"Duh ..kaleresan ya Rasulullah ! Ali teh nuju teu damang soca, janten ayeuna oge teu aya didieu.."
"Geuwat ..susul kaditu...! kadieu kitu, ceuk kami..." Dawuh Rasulullah S.A.W. bari miwarang ka shahabat nu tadi ngawaler.
Dipiwarang kitu ku Rasulullah S.A.W. eta shohabat teu talangke tuluy ngaleos pamitan seja nyu sul Sayydina Ali, teu lami torojol deui sumping bari disarengan ku Sayyidina Ali nu katingali nyepengan kadua socana nu memang katingali sapertos bareuh. tos aya dipayuneun Rasulullah S.A.W. tuluy kadua socana sayydina Ali teh ku Rasulullah S.A.W. diciduhan, dadak sakala kalayan izin Allah kadua socana Sayyidina Ali teh damang sabihara-sabihari deui. tos kitu mah lajeng Rasulullah S.A.W. ngadawuh:
"Heh Ali anak paman Kami ..!.. poe ieu kami masrahkeun ieu panji perang ka anjeun, prung geura padungdung, bral geura pingpin ieu pasukan, kami percaya ka anjeun, anjeun bakal ngelehkeun musuh Allah jeung Rasulna, jeung kami yakin yen anjeun bener-bener mikacinta Allah jeung Rasul-Na.."
Rengse nampi panji perang ti Rasulullah S.A.W. lajeng sayyidina Ali naek kana kudana, bari mesat pedang Dzulfikar-na anjeunna mingpin pasukan pikeun merangan kaum yahudi nu aya dijero benteng. teu kacatur kalayan sumanget jihad nu luhung, tur kalayan kaparigelan dina ngatur siasat perang benteng demi benteng bisa diperuhkeun ku pasukan shohabat nu dipingpin ku sayyidina Ali bin Abi Thalib, akhirna kaum Muslimin aya dina kaunggulan.Ku kajadian ieu, maka nagri khaibar jadi bagian tina kakawasaan kaum Muslimin, jeung kaum Yahudi aya dina kadali Rasulullah S.A.W.
Najan harita aya dina kateuwalakayaan, tetep kaum yahudi masih keneh boga karep pikeun ngalancarkeun karepna mateni Rasulullah S.A.W. kabuktian harita aya nu datang salah saurang awewe kaum Yahudi Zainab binti Harits pamajikanana Salam bin Misykam nu datang mere hadiah daging domba panggang, nya Rasulullah S.A.W. nampi eta hadiah, lajeng Rasulullah S.A.W. nuang eta daging domba panggang palebah pingpingna, da karesep Rasulullah S.A.W. teh pingping domba, ngan nembe oge dugi kana baham eta daging domba teh kalayan idzin Allah nyarita:
"Ya Rosulullah ! saestuna jisim abdi teh tos dibalur ku Racun...!"
Nguping kana caritaan pingping domba kitu, lajeng Rasulullah S.A.W. ngadawuh:
"Tahan ! geus tong di dalahar deui daging domba panggang ieu ! .. sok utahkeun nu geus aya dina baham aranjeun, sabab ieu daging teh aya racunan, kami apal tadi daging domba ieu nyarita ka kami "
Ngan hanjakal aya salah saurang shohabat Anshar nu tos kabujeng nuang eta daging domba panggang, nyaeta shahabat Bisyr bin Barra' bin Ma'rur antukna shohabat teu teu katulungan dugi ka pupusna ku akibat racun nu dibalurkeun kana daging domba panggang eta. Ningali kana kajadian kieu, maka Rasulullah S.A.W. miwarang salah saurang sahahabat pikeun neang awewe Yahudi nu mere eta daging domba panggang nu aya racunan eta pikeun madep ka anjeunna.
Wallohu A'lam
.png)
_edited.png)
.png)
0 Comments