PANGUTAMA-UTAMANA AMAL ( Wejangan Pangersa Abah Anom Q.S.)

Pangutama-utamana amal nyaéta ngaraksa ngariksa tina méngparna rasa poho ka Gusti Alloh". Éta wasiat Sulthon Aulia, ku urang kudu kacida diperhatikeunnana, sabab lamun ati urang atawa rasa urang méngpar tina élingna ka Allah, tangtu balukarna jadi laku lampah manusa anu teu mangpaat, anu teu mashlahat.

Sabab numutkeun Dawuhan Alloh anu hartosna: "Saha-saha jalma anu atina méngkol atawa méngpar tina inget ka Allah, dawuhan Alloh, Kami bakal ngahijikeun maneméhna jeung syétan".

Atuh ari syétan geus ngalindih mah ka diri urang salaku urang manusa dina amal lakuna/amal perbuatannana, matak bahaya ka diri, ogé ka masyarakat jeung nagara. Lampah salahna téh geus teu asa-asa deui dianggap sipat biasa, geus teu inget kana pikasalameteun, geus jadi manusa anu lupa daratan, tunggul dirarung catang dirumpak.

Sakumaha Dawuhan Allah dina Qur'an anu pihartoseunnana: "Aya ogé para manusa anu dina atina aya panyakit, saperti hianat, ngunek-ngunek, sirik-pidik, dolim, mecah belah jeus sajabana, éta téh ngabalukarkeun bencana, malah bisa ngajadikeun huru-hara".

Maotna jalma anu kitu kaasup jalma kapir. Sabab ieu pisan Sulthon Aulia sahingga ngawasiatkeun kudu ngaraksa ati ngariksa rasa tina pohona ka Pangéran. Nyakitu deui sakumaha anu parantos didawuhkeun ku Alloh dina Qur'an anu pihartoseunnana:

"Diwasiatkeun/disadiakeun naraka well pikeun manusa anu teuas atina henteu daék inget ka Alloh."

Sulthon Aulia ngadidik ka urang sadayana kudu ngagunakeun usaha supaya bagja dunya akhérat. Dawuhannana:

"Alloh maparinkeun kabagjaan, maparinkeun kawaluyaan keur manusa sakumna, boh dunyana, boh akhératna".

Urang terang yzn bagja téh ti Alloh, tapi lamun urang teu ngusahakeun tangtu moal aya hasilna. Di urang téh geus kumplit, aya karepna, aya kabisana, aya kadaékna, ngan tinggal daékna wungkul, boh kana pertanian, boh kana perdagangan jeung sajabana, anu kabéh ogé anugrah ti Mantenna Gusti Alloh swt.

Jadi, anu jadi poko mah ka urang saréréa nyaéta "Poho ka Pangéran", anu matak jadi kedul, jadi mumul, henteu daék ngusahakeun kabagjaan kawaluyaan dunya akhératna, anu akhirna di dunyana kokoro, di akhératna kékéré.

Numutkeun Pudawuh Nabi anu pihartoseunnana:

"Dunya ieu téh pepelakkan pikeun akhérat, sing saha jalma henteu daék pepelakkan tangtu moal mampu hasil di akhératna",

Tegesna, ieu hadits nétélakeun lamun urang mimitina henteu susah payah heula ngusahakeun, tangtu akhirna/engkéna moal aya buah kabungahannana/hasilna boh keur dunya boh keur akhérat.

Jadi ku kituna, perlu di urang aya kadaék. Kadaék éta (usaha) jadi sabab kana ngahasilkeun anu dimaksud. Geus sumawonna urang ningali kana surat wal ashri, Iinnal Ingsaana Lafii Khusrin Illaa..." Jeung saterusna,

Anu pihartoseunnana: "Dina waktu ashar ieu manusa-manusa aya dina karugian", tegesna, cara urang sadayana anu ngalaman dina zaman akhir ieu. Didawuhkeun ku Alloh sakabéh manusa pada rugi.

Wallaahu A'lam.

Bilbarokah Walkaromah Sayyidi Syaikh Ahmad Shohibul Wafa Tajul Arifin Q.S Alfaatihah

Dicutat tina: Sintoris

Manaqiban: 11 Silih Mulud 1389 H