Wejangan Pangersa Abah Anom Q.S. ULAH NGAHINA, NYAWAD ATAWA NYELA

Allah SWT ngadawuh:

 

"Yaa Ayyuhhal-Ladziina Aamanuu Laa Yaskhor Qaumun Min Qaumin 'Asaa An yakuunuu Khoiron Minhhum Wa Laa Nisaa'un Minn Nisaa'in 'Asaa 'An Yakunna Khoiron Minhhunna Wa laa Talmizuu Anfusakum Wa Laa

Tanaabazuu Bil Aqoobi Bi'sal Ismul Fusuuqu Ba'dal-Iimaani wa Man Lam Yatub Fa'Ulaa'ika Humudh-Dhoolimuun". 

 

"Héh! Jalma-jalma nu ariman, ulah arék ngahina ka batur, lantaran bisa jadi nu dihina téh leuwih alus ti manéh (boh awéwé atawa lalaki). Ulah arék silih carékan jeung sasama, ulah ngagentraan ku sebutan anu goréng. Ngaran nu panggoréng-goréngna nyaéta pasék saba'da iman. Sing saha anu embung tobat, éta téh jalma aniaya".(Al-Hujarat 11).

 

Ulah arék ngahina jeung nyaci, sabab boa teuing alus nu dipikangéwa tinimbang nu mikangéwa. Boa alus nu dicacad batan nu nyacad. Boa alus nu dihina batan nu ngahina. Pikeun ngabendung éta, piceun rasa, alus urang batur goréng, rasa cukup tukang ibadah, nyangka salah baé ka batur, jeung sok agul. Pikeun nga-erém-na nyaéta bersih ati ikhlas rasa. Poma ulah ngalakukeun ibadah dibarengan ku takabur, ria, ujub jeung puyak-poyok, alatan éta ibadahna bisa teu jadi.

Mun mah dihina, wayahna kudu sabar. Ku sababiyahna sabarna éta, sugan wéh nu ngahina bisa éling deui. Mun mah kakara dipoyok geus ambek, mangka moal aya eureuna. Mun dihina, pék geura urang téh cicing. Mun dipoyok, pék geura urang téh répéh, tangtu geura aya perbaikan. Rék ku saha deui atuh dirasakeunana sabar jeung tawekal téh lamun lain ku diri urang sorangan mah.

 

Témbongkeun sabar jeung antep kana panghina jeung pamoyok batur. Hasilna tina sabar, nyaéta répéh-rapih mashlahat lahir batin. Thorékat ieu ulah dipaké galideur deui sabab ngarupakeun tugas ti Alloh paréntah ti Nabi. Mun dipaké galideur, tangtu moal aya hasilna.

 

Kanjeng Nabi SAW ngadawuh:

 

"Alloohu Robbunaa wa Robbukum lanaa A'maalunaa wa Lakum A'maalukum Laa Hujjata Bainanaa wa Bainakum."

 

"Allah Pangéran urang saréréa. Amal urang keur urang, amal batur keur batur. Ulah jadi papaséaan di antara urang saréréa". 

 

Omat ulah pacékcokan, éta téh cacad tina amal, matak rungkad amal. Geura urang nyonto ka Nabi, nalika tabligh di Tho'if, Anjeuna ditalénggoran dugi kabaloboran getih, teras ditawisan ku malaikat supados éta jalma anu nalénggoran téh diancurkeun, ari walerna: 

 

"Héh malaikat, lamun éta jalma diancurkeun, kumaha teuing engké anakna? Upama bapana ayeuna embungeun, susuganan atuh incuna daékeun".

 

Tah kitu tabahna Rosululloh SAW. 

 

Jalankeun Syaréat, Thorékat, Hakékat jeung Ma'rifat, ngarah ngeusi badana, ngeusi nyawana, ngeusi rasanana, jeung ngeusi rasaning rasana. Alat keur ngeusikeunana nyaéta Inget Ka Allah Dzikir Ka Pangéran.

 

Eusikeun éta dzikir kana tiap-tiap lathifah, tina qolbi, ruhi, sirri, khofi, akhfa, nafsi dugi ka qolab, bulu, kulit, daging, tulang, sumsum, urat jeung getih pinuh ku rasa dzikir. Éta dzikir moal ngeusi mun tetep balangah. 

 

Ibadahkeun badan kucara ngalaksanakeun fiqih. Ibadahkeun nyawa kucara ngalaksanakeun tasawuf.

Ibadahkeun rasa kucara ngalaksanakeun tauhid. Ibadahkeun rasaning rasa kucaraning yaqin sayaqin yaqina.

 

Teu kasebut yaqin upama can bener-bener percayana, sakapeung percaya, sakapeung cangcaya. Éta téh hartina kosong. Mun keur loba duit percaya sagala meunang Allah, tapi mun keur teu boga duit cangcaya ka Pangéran. Keur ningkatkeun yaqin, mangka dzikirna kudu sumarambah kana tiap-tiap lathifah ngarah ningkat kana muroqobah. 

 

Isro Mi'roj téh ngandung harti, Isro téh "Lumampah Terus Pantang Mundur." Mi'roj téh "Naék, naék terus naék." Jadi, hartina Isro Mi'roj téh nyaéta ngalampahkeun ibadah nu teu aya eureuna. Rék kumaha lumampah dina ibadah anu teu eureun-eureun mun dina dzikir gé sok dipaké ngalamun, kulantaran kitu kudu:

 

" Udkhuluu Fìs-Silmi Kaa-ffah". 

 

 "Asup kana islam sagemblengna".(Al-Baqoroh 208).

 

Nyaéta rasa sumerah ka Pangeran, nyanggakeun ka Pangéran, nyerahkeun ka Pangéran. Amal urang gumantung kana penyerahanana:

 

"Inna Sholaatii wa Nusukii wa Mahyaaya wa Mamaatii Lillaahi Robbil 'Aalamiin". "Saéstuna sholat abdi, ibadah abdi, hirup abdi, maot abdi masrahkeun ka Gusti, Pangéan sakabéh alam." (Du'a Iftitah).

 

Pentingna dzikir sing dugi ka aya sorana, ngarah timbul resep. Geuning dawuhan Nabi SAW: 

 

"Alaamatu Hubbillaahi Hubbu Dzikrillaah".

 

 "Cirina resep ka Allah téh nyaéta resep dzikir ka Alloh".

 

Naha nu sok dzikir tos timbul resepna? Mun mah samenit resep sajam teu resep mah can kasebut resep. Kakara ge narik dzikir 3 ka 4-na tos Sayyiduna mah can kaasup resep, lain tara dzikir tapi can resep kana dzikir.

 

Rasa resep bisa timbul alatan ditumanan. Ari tos resep mah sok ngancik ma'rifat, nyaéta nyerah kabéh ka Pangéran, boh dina keur ibadah, cacak-cacak dina keur dahar-nginum gé atawa keur naon baé teu weléh raga katut nyawa dipasrahkeun ka Pangéran. Nu ngarana pasrah téh lain badan mendekong haté nukang. 

 

Pak pigawé Thorékat Qodiriyah Naqsyabandiyah ieu téh, kalawan enya-enya sanajan ngan kakara rubuh-rubuh gedang gé, syaréat mah urang paké, sanajan ngan ukur maca-maca baé mah thorékat dijalankeun, sangkan éta syaréat jeung thorékatna, badan jeung haténa ngocor kana Lillàhi Ta'àla.

Jalma anu Lillàhi ta'ala téh nyazta jalma anu salawasna haténa éling dzikir ka Gusti Alloh, sakumaha dawuhan Nabi SAW:

 

 "Dziikrul Khofi Afdholu Min Dzikril Jahri Sab'iina Du''fan". 

 

"Dzikir khofi leuwih utama tibatan dzikir jahar, 70 tikeleun alusna". (HR.Baihaqi).

 

Dawuhanana deui: "Laa Tasma'ul-Hafadho". "Teu kadangueun ku Malaikat Hafadho". Teu kadangu, teu katulis jeung teu kacatet, anging Alloh anu ngadangu, anu nulis jeung anu nyatet. Amal anu lali tina Dzikir Khofi, mangka Alloh ngadawuh: "Euweuh gening lillahi-na téh? Euweuh gening ka Aing mah?".

Kapan upama kitu téh dibalikeun deui amal urang téh, malah diténggorkeun kana beungeutna nu boga amal, sabab pinuh ku ria, ujub jeung takabur. Pikeun jalma nu geus diasupan dzikir khofi kudu:

IIdzabtuliya Shobaro wa Idzaa U'thiya Syakaro". "Di mana datang musibah kudu sabar, di mana datang bungah kudu syukuran".

 

Mun datang musibah, harita kénéh kudu karasa yén musibah téh ti Alloh, teu kudu ditaléngténg deui. Kadongdora atuh mun kapanggihna geus 8 poé atawa saba'dana nyiksa anak jeung pamajikan, bari teu pira musibahna, pédah paré ku beurit. 

 

Mun datang bungah, harita kénéh syukuran ka Allah. Mun geus ajeg dzikir khofina mah, datang musibah sabar, datang bungah syukur, sabab geus ngarasa yén awak sorangan gé loba salahna.

Kaunggel dina Hadits Qudsi: 

 

"Sing saha nu teu pasrah sumerah kana papastén ti Kami, sing saha nu rék teu sabar kana sagala balai ti Kami, sing saha nu teu syukur tumarima kana anugrah ti Kami, pék bijil ti kolong langit Kami, pék néangan deui Pangéran lain ti Kami".

 

Sakitu sangetna bendu Alloh téh alatan teu tepung rasa urang kana rasa lillah, margi Allah tos ngadawuh dina hadits qudsi: "Kami téh ingetkeuneun manusa, rasakeuneun manusa, manusa gé rasa ti Kami. Pek rasakeun sagala gé, da kabéh gé beunang Alloh".

 

Dibéré kieu lain, dibéré kitu lain, atuh mun kitu mah hayang lain. Pikeun miceun musibat, pék ancikeun dzikir khofi sina sumarambah kana tulang nepi kana sungsum, ambéh salawasna asa kaintip terus ku Alloh, tah éta anu disebut muroqobah téh.

 

Éta dzikir pigawé enya-enya pikeun ngeusian rasa, ulah dugi karéwong ku sagala aturan. Mun manggih kanyeri atawa kasusah, anggap baé lalab rumbah, samara ti Allah pikeun ngalatih diri urang.

 

Wallaahu A'lam.

Bilbarokah Walkaromah Sayyidi Syaikh Ahmad Shohibul Wafa Tajul Arifin Q.S Alfaatihah